Gönderen: 19-Ocak-2009 Saat 12:30 |

BİR DENEY
Bir laboratuarda deney yapılıyor. İçinde bir büyük ve çokça küçük balığın olduğu kocaman bir akvaryum  konuyor.Haliyle, büyük olan  acıktıkça küçükleri yiyor...
 
Daha sonra akvaryumun ortasına dikey bir cam yerleştiriliyor, böylece akvaryum
 ikiye ayrılıyor. Büyük balık bir tarafa küçük balıklar da diğer tarafa yerleştiriliyor. Büyük balık cam bölmeyi geçmek ve  küçük balıkları yemek için  defalarca deneme yapıyor.
Bu durum tam 28 saat boyunca sürüyor. 28 saatin sonunda büyük balık artık diğer  tarafa geçmek için  mücadele etmeyi bırakıyor. Deneyin sonunda cam bölme  kaldırılıyor. O da ne!!! Büyük balık küçükleri yemek için hiçbir hamle
 yapmıyor. Saatler geçtiği hâlde onları yemediği görülüyor. Buna psikolojide 'Öğrenilmiş Güçsüzlük' deniyor.
İstatistiklere göre bir çocuk ergenlik yaşına gelinceye kadar ortalama 148.000 defa anne babasının,  'yapma; elleme, dokunma,'  gibi sözlerini duyuyormuş. Böyle olunca da çocukta  büyüyünce 'yapamama', 'edememe' özellikleri gelişiyor ve özgüvenini yitiriyor.

 ZİHİNSEL GÜÇ
İki çocuklu bir aile hafta sonunu piknik yaparak  geçirmeye karar verirler. Piknik yerine vardıklarında  anne yemeği hazırlarken,  çocuklar babalarıyla birlikte yürüyüşe çıkar. Uzun bir yürüyüşten sonra oldukça yorulan küçük çocuk
yalvarırcasına bakan  gözlerle, 'Babacığım çok yoruldum. Lütfen beni
 kucağında taşır mısın?' der. Baba; 'Ben de  yorgunum oğlum'' der demez çocuk
 ağlamaya başlar. Baba tek kelime etmeden ağaçtan bir  dal keser. Dalı bıçakla biçimlendirip, çocuğa zarar vermeyecek biçimde  yontar. Sonra dalı oğluna verir. 'Al oğlum, sana  güzel bir at' der.
Çocuk sevinçle dal parçasından  yontulmuş ata biner ve  sıçrayarak, ata vurarak annesinin yanına doğru gitmeye başlar. Babasını ve ablasını geride bırakmıştır bile...
Baba gülerek kızına: 'İşte yaşam budur kızım.  Bazen zihnen ya da bedenen kendini çok yorgun  hissedeceksin. İşte o zaman kendine değnekten bir at bul ve neşe ile yoluna devam et. Bu at,  bir arkadaş, bir şarkı, bir çiçek, bir şiir yada bir
çocuğun tebessümü  olabilir.'

Değnekten atınız hiç eksik olmasın.
 

Gönderen: 19-Ocak-2009 Saat 16:40 |

  Teşekkürler sevgili MaviMaya,

Bir an ,şimdi 14 yaşında olan büyük kızımın bebekliğine geri döndüm.Gücünü aşan işlere bile başlarken asla müdahale istemez,her zaman :"Ben yapabilebilirim..."derdi.Ve ben her zaman onları, ben yanlarında yokmuşumcasına,kimseden fazla yardım istemeyecek,kendi işlerini görebilecek şekilde yetiştirmeye çalıştım. Her ne kadar sevgli anneanneleri bana onlara çok sorumluluk yüklediğimi empoze etmeye çalıştı ise de
Sevgiyle...

Gönderen: 09-Mart-2009 Saat 16:25 |

Birgün mutlaka büyük bir adam olacaksın.

Öğrenecek, anlayacak, olgunlaşacaksın.

Çünkü hayata bunun için geldin.

Ama yavaş, ama hızlı; bol ya da hafif acılı.

Öğrenmen gerekenleri öğrendiğinde

Hayatın kendisi aynı kalsada

Senin hayatın değişecek.

Korkusuz olmak istiyorsun; olacaksın.

Sen bazan korkacak, bazan dimdik ayakta duracaksın.

Bilgiye açıldıkça  korkularından sıyrılacaksın.

Ve nihayet birgün korkularını da

Sana öğrettikleri için seveceksin.

Hayat hep aynı kalsada senin hayatın değişecek.

O güne kadar zaman uzun,

Hayat sıkıcı, dertlerin büyük olacak.

Hayatın kendisi hep aynı kalsa da

Senin hayatın güzel olacak..

(A.Karakuş)

Gönderen: 04-Mayıs-2009 Saat 09:32 |

Bir gün bir çiftçiyle oğlu çiftlikte günlük işlerini yaparken sahipsiz bir at çıkagelmiş. Adam atın üzerinde herhangi bir damga görememiş. Atı önlerine katmışlar. Onlarda kendi atlarıyla atı takip etmeye başlamışlar.

At çiftlik çıkışında bir yola sapmış ve bir süre gitmiş. Sonra yandaki gölü görmüş ve su içmek için yoldan çıkmış. Su içmeyi bitirince çiftçi onu tekrar yola çıkarmış. Bir süre daha gittikten sonra bu sefer atın karnı acıkmış ve çimenlik bir yere gitmiş. Karnı doyunca çiftçi onu tekrar yola çıkarmış.

Bu şekilde at birkaç kez daha yoldan çıkmış. Her seferinde çiftçi onu yola çıkarmış. Sonunda akşamüstü bir çitliğe gelmişler.

Çiftliğin sahibi yanlarına gelmiş ve şaşkınlıkla şöyle demiş:

‘Bu benim atım inanamıyorum. Peki bu atın bana ait olduğunu nasıl anladınız?’ Atı getiren çiftçi , atın sahibine şöyle demiş:

‘Ben bulmadım. Att kendisi buldu. Benim tek yaptığım onu yolunda tutmaktı.’

Çocuklarımızın veya birlikte çalıştığımız insanların hedeflerine ulaşmalarını önleyen en büyük engel, sürekli bizim onlara karışmamız ve onların yerine kararlar vermemizdir.

Yapmamız gereken onlara güvenmek, sorumluluk üstlenmelerini sağlamak ve doğru yolu göstermektir.

Bundan sonrası tamamen onların sorumluluğunda olmalıdır.

ÇOCUKLARINIZI KOLUNDAN TUTMAYIN, YOLDA TUTUN

Hayvanlar Dünyasından Örneklerle Kişisel Gelişim Öyküleri

Yakamoz Gelişim

Oğuz Saygın

Gönderen: 05-Haziran-2009 Saat 12:58 |

Birçok yetişkin, küçük çocuklarıyla konuşurken rol yapar. Komik sesler çıkarır.Güya çocuğun seviyesine inerler. Çocuğa kendileriyle eşit biriymiş gibi yaklaşmazlar. Şimdilik ondan daha fazla bildiğiniz ya da büyük olduğunuz gerçeği, çocuğun sizle eşit olmadığı anlamına gelmez. Yetişkinlerin çoğu, hayatlarının belli bir noktasında kendilerini en evrensel rollerden biri olarak ebeveyn konumunda bulurlar.

En önemli soru şudur:

Bir ebeveyn olma fonksiyonunu, rolün kendisi haline gelmeden yeterince iyi bir şekilde yerine getirebilir misiniz?

Ama bir ebeveyn olmak kimlik haline geldiğinde, bütün benlik duygunuzun ondan kaynaklandığını hissettiğinizde, fonksiyon hemen aşırı vurgulanır, abartılır ve sizi kontrol altına alır.

... Kendini ebeveynlik rolüyle tanımlayan bir anne ya da baba, çocukları sayesinde kendilerini daha bütün hissetmeğe de çalışabilirler.

Eğer ebeveynin çocuklarını kullanma eğiliminin ardında yatan bilinçsiz varsayımlar ve motivasyonlar sese dökülüp bilinçli hale getirilebilseydi, muhtemelen şöyle derlerdi:

" -Benim asla başaramadığım şeyi senin başarmanı istiyorum.

-Dünyanın gözünde biri olmanı istiyorum ki ben de senin sayende biri olabileyim.

-Beni hayal kırıklığına uğratma.

-Senin için çok büyük fedakarlıklar yaptım.

-Sana kendini huzursuz ve suçlu hissettiriyorum ki sonunda benim isteklerimi yerine getirebilesin.

-Senin için herşeyin en iyisini ben bilirim.

-Seni seviyorum ve senin için doğru olduğuna inandığım şeyleri yapmaya devam edersen, ben de seni sevmeye devam edeceğim."

 Bilinçaltı motivasyonlarınızı bilinçli hale getirdiğinizde, aniden ne kadar saçma olduklarını görürsünüz.

Konuştuğum bazı ebeveynler şöyle demişlerdi: "Tanrım, yaptığım şey bu muydu? "

Ne yaptığınızı anladığınızda ne kadar boşuna olduğunu da anlarsınız.

(ECHART TOLLE- Ebeveynlik Rol mü, Fonksiyon mu?)

Gönderen: 28-Temmuz-2009 Saat 01:10 |

Eğer küçük çocuklarınız varsa , onlara elinizden geldiğince

yardım edin, yol gösterin ve koruyun ama daha da önemlisi,

 onlara kendileri olma fırastı tanıyın.

Bu dünyayaya sizin aracılığınızla gelmiş olmaları, size ait

oldukları anlamına gelmez.

"Senin için neyin en iyiysi olduğunu ben biliyorum"

çok küçük oldukları dönemlerde doğru olabilir ama

yaşları büyüdükçe bu doğruluk azalır.

Hayatlarının gidişatıyla ilgili onlardan ne kadar beklentiniz

olursa, onlarla birlikte olmaktan ziyade kendi zihninizin

içinde olursunuz.

Zaman içinde hatalar yapacaklardır ve bu yüzden bazı

acılara katlanmak zorunda kalacaklardır.

Bu herkes için geçerlidir. Aslında, yaptıkları hata

sadece size göre hata olabilir. Size göre hata olan bir şey

çocuklarınızın yapmaya ya da deneyimlemeye ihtiyaç

duydukları şey olabilir. Onların hata yapmalarına

izin vermek gerektiğini de unutmayın.

Onları bütün acılardan uzak tutabilseydiniz harika olmaz mıydı?

Hayır, kesinlikle olmazdı.

O zaman insan olarak gelişemezlerdi ve sığ kendi biçimsel

kimlikleriyle kalırlardı.

(E.Tolle - Bilinçli Acı)

Gönderen: 09-Kasım-2009 Saat 11:39 |

      Canı istemediği için çalışmadığında elektrikler kesikti demesin.

       Vazoyu kim kırdı dediğinizde ben kırdım diyebilsin. Sorumluluk almayı öğretin.

       Sadece kendi üzerine düşeni yapıp kenara çekilmemesi gerektiğini; her zaman her yerde her şeyden sorumlu olduğunu öğretin.

       Birini ezmeden de yukarılara çıkabileceğini hatta bazen yukarılar denilen şeyin çıkılmasada olur bir yer olduğunu öğretin.

       Kızlarınızı iyi yetiştirin. Kendi kendilerine yetmeyi öğretin.

       Namuslu olmanın yürekten gectiğini öğretin.

       Evden çıkar çıkmaz ilk köşede eteğinin boyunu kısaltmasına gerek olmadığını öğretin.

       İstediğini giymeyi öğretin. İnsanın ahlakının sadece kendi beyninde olduğunu öğretin.

       Kıskanılmanın sevilmeyle aynı olmadığını öğretin.

       Kıskanılmanın güzel, saygısızlığın kötü olduğunu öğretin.

       Beni çok kıskanır, dışarı çıkarmaz, şunu bunu giydirmez diyen adamla gurur duymamayı bunun aslında kendine hakaret olduğunu öğretin.

       Arayıp neredesin; kiminlesin vs. diyen adama seni tanımadan önce nasıl davranacağımı bilmiyor muydum haddini bil demeyi öğretin.

       Eşlerini aldatan erkeklerin yanındaki ikinci kadın olmamayı öğretin.

       Erkeklerle sadece arkadaş olunabileceğini çünkü onlarında sadece insan olduklarını öğretin.

       Oğullarınızı iyi yetiştirin. Karşı cinse saygı duymayı öğretin.

       Gece yarısı evine dönen kadının aranmadığını öğretin.

       Bir kadının omzuna arkadaş olarak da sarılabileceğini öğretin.

       Dokunmaktan korkmamasını öğretin.

       Sevmenin değer verme olduğunu öğretin.

       Sahip çıkmayla sahibi olmanın farklı olduğunu öğretin.

       Bütün gençliğini birileriyle beraber olmaya çalışarak geçirdikten sonra kimseyle beraber olmamış birini bulup evlenmeye çalışmanın ikiyüzlülük olduğunu öğretin.

       Bulunmaz Hint kumaşı olmadıklarını; olsalar bile burun silinen mendillerin de kumaştan yapıldığını; hiç kimseyi küçük görmemeyi öğretin.

AMA ÖNCE KENDİ İÇİNİZDEKİ ÇOCUĞA ÖĞRETİN...

(Teşekkürler sevgili Kadir Ok)

Gönderen: 30-Ocak-2010 Saat 12:50 |

Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil,
Onlar kendi yolunu izleyen Hayat’ın oğulları ve kızları.
Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler
Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller.
Onlara sevginizi verebilirsiniz, düşüncelerinizi değil.
Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır.
Bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil.
Çünkü ruhları yarındadır,
Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz.
Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları
Kendiniz gibi olmaya zorlamayın.
Çünkü hayat geri dönmez, dünle de bir alışverişi yoktur.
Siz yaysınız, çocuklarınız ise sizden çok ilerilere atılmış oklar.
Okçu, sonsuzluk yolundaki hedefi görür
Ve o yüce gücü ile yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar.
Okçunun önünde kıvançla eğilin
Çünkü okçu, uzaklara giden oku sevdiği kadar
Başını dimdik tutarak kalan yayı da sever.

Halil Cibran  

Gönderen: 29-Mayıs-2010 Saat 17:53 |

Az önce Pakize Suda'nın yazısından bir parça okudum.  Pakize Hn. 'ı okurken sanki kendim yazmışım hissine kapıldığımdan bayıldım

Aslında bu yazıyı Kadın Olmak  başlığına mı  ekleyeyim diye epeyi düşündüm ama bu başlığa eklemeye karar verdim.

Kadın olmak sadece sevgili, eş hatta anne olmak değildir malum; kayınvalideler de kadındır

Son zamanlarda filimlerde, dizilerde hep gelinler yüceltilip kayınvalideler yerden yere vurulunca " yahu  bu nasıl iş, dünya tersine döndü. Gelin olunacak zamanda gelin, kayınvalide olunacak zamanda kayınvalide olamadık diye hayıflanırken, aşağıdaki yazı elime geçti

Uzatmayayım.. Bakın Sevgili Pakize Suda ne diyor

Yeni evli ama çok genç olmayan bir çift ve bir anne... Erkeğin annesi... Anneler Günü nedeniyle kahve içmeye çıkartılmış. Elindeki, içinde hediye paketinin olduğu poşeti nereye koyacağını bilemiyor. Bir yandan da oğlundan aldığı eski Anneler Günü “hediye”lerinden söz ediyor... Bahçeden toplanmış papatyalardan, üzerine sevgi sözcükleri yazılmış küçük kâğıtlardan.

Şişman, sevimli, neşeli.

Gelinse zayıf, gergin, asık suratlı. Arada soğuk soğuk gülümsüyor sadece.

Oğul-koca sessizce denizi seyrediyor.

Genç kadın huzursuz... “Nereye bakıyorsun?” diye soruyor kocasına. Erkek “Hiç” diyor şaşkın, korkmuş...

Bu genç kadın da ileride kaynanasına dönüşecektir herhalde. Yani inşallah.

Hatta keşke bir mucize olsa bütün genç kadınlar erkenden kurtulsalar o her daim içinde bulundukları gerginlikten... Sevimli olmak  için yaşlanmayı beklemeseler...

Yahu  ben Pakize'yi boşuna sevmiyorum, hislerime tercüman oluyor bu hanım Bir de kayınvalidler eğitimli, bakımlı   ve de oğluna özgürlük tanımayı başaran aydın bir hanımsa ... valla gelin olmak zor

Sevgili isis'in "Kıskançlık alevinde yanmak" konusunu bir kez daha okuyayım

Gönderen: 19-Ağustos-2010 Saat 11:41 |

Sevgili babaların özellikle genç babaların dikkatine

Babalara Nasihat: Çocukların hatalarını kabul edebilmek

Baba olmanın en zor yanlarından biri de çocukların hatalarını kabul edebilmeyi öğrenmektir. Çocuklar hiç hata yapmasaydı seven, destekleyen ve yardımsever bir baba olmak elbette çok kolay olurdu, ancak dikkatli babalar çocuklarının hayatında hatasız bir dönemin neredeyse hiç olmadığının farkındadırlar.

Çocukların hata yapmaları konusunu açıklığa kavuşturalım: Sabah uyandığında kollarını kavuşturup “acaba bugün babamı delirtmek için ne yapabilirim” diye düşünen bir çocuk yoktur. Çocuklar hata yapmaktan hoşlanmaz ya da isteyerek hata yapmazlar. Hata yapmak onlar için dünyayı öğrenme yollarından biridir sadece.

Çocuklar genellikle ellerinden gelenin en iyisini yaparlar, ancak sadece o anda sahip oldukları kaynaklar çerçevesinde en iyisini yaparlar. Bazen yorgundurlar, bazen kolayca dikkatleri dağılır ve bazen de çok inatçı olurlar, ama genellikle ellerinden gelenin en iyisini yapmaya çalışırlar. Daha önce ne yaptıklarına bakarak çocukları yargılamak kolaydır.

Çocuklar hata yaptığında, babaların elinde bazı seçenekler mevcuttur. Babalar yaptıkları seçimlerle çocukların savunmacı ve yalan söyleyen çocuklara dönüşmesine yardımcı olabilirler… Ya da yaptıkları seçimlerle, çocuklarına hatalarından ders almayı ve hata yaptıkları konularda kendilerini geliştirmeyi öğrenmelerine yardımcı olabilirler.

Çocuklar hata yaptığında cezalandırılmaktan ya da daha az sevileceğinden korkarlarsa hatalarını gizlemeyi öğrenirler. Bu çocuklar iki farklı yerde yaşarlar, bunlardan biri babalarından (ve annelerinden) sevgi ve destek gördükleri bir yer, diğeri de hataları anlaşılırsa bu sevgiyi hak etmeyeceklerini zannettikleri yer. Bu çocukların anne-babanın sevgi ve desteğini tam olarak kabul etmesi zordur. Ayrıca bu çocuklar başarısız olmaktan korktukları için kendilerine hedef olarak yüksek standartlar belirlemezler.

Hatalarından ders alan ve hata yapmaktan korkmayan çocuklar yetiştirmek için babaların yapabileceği bazı şeyler:

Çocukların ellerinden gelenin en iyisini yaptıkları ve hataların kabul edildiği bir ortamda yaşamaları durumunda hatalarından ders çıkarmayı çok daha hızlı öğrenecekleri gerçeğini kesin olarak kabul edin.

Çocukların hataları karşısında yaşadığınız zorlukların, kendi hatalarınızla baş etmekte yaşadığınız zorlukların bir yansıması olduğunu unutmayın. Bu gerçeğin farkına varın ve öncelikle kendi sorunlarınızı çözümleyin.

“Bunu nasıl yapabildin?”, “Beni dinlemiyorsun!”, “Daha iyisini yapabilirdin”, “Senin derdin ne?”…. Çocuklarımıza bu gibi utanmalarına neden olacak mesajları kolaylıkla verebiliriz. Ancak bu mesajlar çocuklara çok büyük zararlar verebilir ve kendilerini değersiz hissetmelerine neden olabilir.

Çocuklara deneyerek öğrenme olanakları sunmaya devam edin, ancak ortamlarını çok fazla hata yapamayacakları biçimde düzenleyin. Örneğin evin her tarafında pahalı kristal eşyalar koyarsanız, çocuklar bunları kırabilir ve bu onların hatası değildir.

Kendi hatalarınız karşısında verdiğiniz tepkilerle çocuklarınıza model olun. Siz savunmacı ve gerçeği çarpıtan bir kişi misiniz yoksa hatasını “sahiplenen” ve bundan bir şeyler öğrenen bir kişi mi? Hatalardan ders almaya dayanan bir “kültür” oluşturun.

Çocuklarımıza hepimizin yaptığı hatalardan bir şeyler öğrenmelerine izin verecek sabrı göstermek için sadece bir şansımız var. Siz de bu konuda daha iyisini başarma fırsatına şu anda sahipsiniz:

Çocuklarınıza ihtiyaç duydukları ve hak ettikleri özgürlüğü tanıyın.